O państwowym systemie wsparcia

"Teraz już tylko wystarczy zorganizować system wsparcia, żeby dzieciaczki mogły się spokojnie rodzić."

Przeczytałam na profilu Fb osoby popierającej zmianę wprowadzoną przez Trybunał Konstytucyjny.

Pękłam na pół. 

Jak to teraz?

Do tej pory nie było ku temu sposobności?

Jeżeli dzieci z niepełnosprawnościami,  które są już na świecie oraz ich rodziny nie mogą liczyć na trwałe i sensowne wsparcie, to przecież nie ma najmniejszych szans żeby coś się zmieniło dla tych, które dopiero się urodzą.

W obecnej sytuacji, gdy środki z budżetu są takie jakie są, a właściwie ich nie ma, tym bardziej można o jakiejkolwiek pomocy zapomnieć.

Przez tych 11 lat od kiedy Zosia jest na świecie ani razu nie otrzymaliśmy wsparcia psychologicznego czy wytchnieniowego.

Na naszej drodze, gdy byliśmy jeszcze na etapie szpitala i wielu wizyt lekarskich nikt nigdy nie zapytał jak sie czujemy, czy dajemy sobie radę.

A ja pamiętam dokładnie dzień, gdy Zosia trafiła nad ranem w stanie krytycznym na OIOM noworodkowy. Nie wpuszczono nas na oddział do Zosi na samym początku. Poszliśmy na mszę. Niedziela Miłosierdzia Bożego. Pamiętam że trzęsłam się cała, łzy leciały mi ciurkiem. Słuchałam o tym, że Bóg jest dobry i nie potrafilam się w tej optyce w tamtym dniu odnaleźć. Nie byłam przygotowana na takie emocje, a musiałam poradzić sobie z nimi sama. To był niesamowicie trudny moment pożegnania zdrowej Zosi i zaakceptowania tego, co nadejdzie (według prognoz lekarzy śmierć lub stan wegetatywny). Świat wirował, wszystko działo sie tak szybko. Miałam i nadal mam to ogromne szczęście, że cały czas jesteśmy razem z Zoszkowym Tatą. Nie umiem sobie wyobrazić co czuje kobieta porzucona lub taka, od której w podobnej sytuacji odwraca się rodzina.

Po dziś dzień nie skontaktował się  z nami żaden psycholog, pracownik MOPSu czy urzędnik, który zapytałby tak po ludzku jak się mamy i pomógł ogarnąć choć jedną pilną potrzebę. Trudno winić pojedyncze osoby. Pracują według pewnych reguł i przepisów, a te nie zakładają wsparcia rodzin w podobnych sytuacjach. Nie ma systemu po prostu...

Wszystko co Zoszka otrzymała do tej pory wywalczyliśmy sami przy wsparciu Was drodzy Darczyńcy. Bez Was nie byłoby nic.

Ani rehabilitacji, ani niezliczonych wizyt lekarskich, w większości prywatnie, ani sprzętu ortopedycznego czy rehabilitacyjnego.

Jeżeli pojawiło się jakiekolwiek wsparcie państwowe to nie przyszło ono do nas samo. Musieliśmy je zorganizować i było minimalne przy całości potrzeb Zosi (np. program WWR).

Dlatego proszę nie piszcie, że teraz wystarczy stworzyć system. Wiele wskazuje na to, że nic sensownego nie powstanie i mnóstwo kolejnych rodzin będzie zmagać się z trudami niepełnosprawności, które wynikają z bałaganu i niezorganizowania.

Ściska mnie na sama myśl przez co przejdą. A przecież niepotrzebnie, bo dałoby się  zorganizować solidny i spójny program pomocy. 

Razem z innymi mamami dzieciaczków z niepełnosprawnością krzyczę, że nie wystarczy ratować życia, by mieć czyste sumienie.

Krzyczę, ponieważ nikt naszych problemów nie widzi. Jesteśmy zostawieni sami sobie.

Państwowego systemu nie interesuje czyjeś  złamane życie nie z jego winy. Wyszedłeś z dzieckiem ze szpitala?  Radź sobie!

O pomocy najsłabszym tylko i wyłącznie się mówi. Od lat poprawki są kosmetyczne. 

Na ulice nigdy nie wyszły i nie wyjdą tłumy, żeby zawalczyć o wózki, opiekę lekarską czy wytchnieniową dla osób z niepełnosprawnością.

Pozostaniemy jako społeczeństwo na poziomie podziału kto za, a kto przeciw. Bo to, że kompromis został pogrzebany widać boleśnie mocno...

I to mnie w tej sytuacji smuci najbardziej.

Przez ostatnie 11 lat spotkałam się z różnymi historiami rodzin, do których wpadła z impetem niepełnosprawność.

Pełne i rozbite.

Te, dla których pożegnanie dziecka z wadą letalną po porodzie było naturalnym procesem oraz takie, u których spowodowało to traumę nie do przeskoczenia i całkowitą  rezygnację z potomstwa. 

Rodziny, które nieprawdopodobnie ogarniają rzeczywistość swoich ciężko chorych dzieci i mimo trudów są często wzorem dla innych oraz takie, które są wyczerpane trudną codziennością i toną w depresji.

Nie da się przewidzieć kto i jak poradzi sobie w danej sytuacji. Możemy zakładać, że wiemy, ale są to tak ekstremalne doświadczenia, że nawet jeżeli wydaje Ci się że nie dasz rady lub przeciwnie - ogarniesz, życie może cię zaskoczyć. I nie ma znaczenia czy jesteś bogaty czy biedny, wierzący czy ateista. 

Każda historia i jej kontekst są zupełnie inne, ale każda, bez wyjątku, zasługuje na takie samo wsparcie, którego teraz po prostu nie ma...

A Wam kochani dziękujemy, że jesteście przy Zosi ❤ To już tyle lat. Nie wszystko jest takie jak byśmy chcieli, ale niezmienne jest jedno - nie przestaniemy wspierać Zofijki dopóki starczy sił 💪💪💪🙂 

Wpis bardzo osobisty

Trybunał Konstytucyjny odrzucił przesłankę eugeniczną w aborcji. Naruszono kompromis, który był ciężko wypracowanym porozumieniem, tak trudnym dla obu stron sporu. Nieidealnym, jak to kompromis. 

Myślę, że mam prawo głosu, ponieważ towarzyszę ciężko niepełnosprawnej córeczce już 11 rok.

Znam nieprzespane dziesiątki nocy. 

Znam trwający miesiącami ścisk w żołądku ze stresu.

Znam spalającą bezsilność, która sprawia, że nieraz wyjesz jak zwierzę, ponieważ nijak nie możesz pomóc swojemu cierpiącemu dziecku.

Znam poczucie winy, że pewnie coś robię nie tak, skoro problemy trwają lub powracają. 

Znam permanentny brak czasu na wypoczynek, ponieważ tonę w dziesiątkach papierów, żeby zapewnić Zosi to, co ponoć państwo w teorii zapewnia, a jakoś w praktyce tego nie ma.

Znam wieloletnie życie w drodze. Z terapii na rehabilitację. Z rehabilitacji na terapię.

Znam niespełnienie w przestrzeni zawodowej ponieważ zapewnienie opieki Zosi stało się priorytetem. 

Znam gorycz rezygnacji z wielu spotkań przy świadomości, że częsty hałas i tłum to dla naszej Zoszki bardzo trudna przeprawa. 

Znam rezygnację z wyjścia gdzieś dalej, ponieważ sama ledwo dźwigam Zosię i nie jestem w stanie pomóc jej w czynnościach związanych z toaletą poza domem.

Znam pęknięcie w sercu, które powstało, gdy uświadomiłam sobie, że znaczna niepełnosprawność, mimo stawiania jej czoła każdego dnia, utrudnia relacje i funkcjonowanie rodziny. Niepełnosprawność  zostawia swój ślad na wielu podejmowanych decyzjach, które dotyczą wszystkich domowników.

Zawsze będę za życiem, ale czy miałabym odwagę zmuszać kogoś do wyboru w tak bardzo trudnej i delikatnej sprawie?

Znam dziesiątki matek w depresji.

Znam matki, których nastoletnie dzieci mają napady agresji mimo wieloletnich terapii i podawanych leków.

Znam matki na lekach, ponieważ przeciążona głowa potrzebuje wsparcia.

Znam matki, które przepłakały wiele nocy i wstawały kolejnego dnia bez ukojenia, że dziś bedzie lepiej. 

Znam matki wyobcowane ponieważ niepełnosprawność ich dzieci wykluczyła je społecznie.

Znam matki, których dzieci są wytykane palcami, od których ludzie odwracają wzrok czy odsuwają swoje zaciekawione dzieci.

Znam matki, które oddały swoje dzieci do ośrodków opieki, ponieważ trauma niepełnosprawności je przerosła, a potem przeżyły lokalny lincz społeczny "Jak ona tak mogła!"

Znam matki z połamanymi kręgosłupami i bez dostępu do sensownej rehabilitacji państwowej czy ulgowego wejścia choćby na basen. 

Chciałabym, żeby wysiłek, który jest skierowany na ochronę życia, był taki sam dla dzieci, które na świecie już są. 

Ponoć osoby z niepełnosprawnością mają świetne wsparcie w Polsce. Rodzice są odciążeni, a rodziny mogą liczyć na opiekę wytchnieniową.

Pytanie zatem, dlaczego zbieramy 1%? Dlaczego piszemy do rozmaitych fundacji, gdy przychodzi czas na wymianę wózka czy zrobienie nowych ortez? 

Rzeczywistość nie wygląda po prostu tak kolorowo.

Zapewnienie Zosi rehabilitacji jest możliwe tylko dzięki 1%. Opieki wytchnieniowej  nie ma. Łapiemy każdy dobry gest w naszą stronę, gdy potrzebujemy pomocy.

Organizując sprzęt nigdy nie wiemy czy załapiemy się na dofinansowanie od państwa. Czekasz na decyzję miesiącami bo nikt nie wie czy, kiedy i ile środków będzie dostępnych w ramach PFRON. 

Niektórzy zapominają też, że są różne niepełnosprawności. Nie każde dziecko jest pogodne czy bardziej samodzielne. Są takie, które nie śpią, krzyczą całymi godzinami, są agresywne, wymagają wielokrotnego dźwigania w ciągu dnia. 

Czy odmawiam im prawa do życia? Nie, ale nie mam odwagi narzucać kobiecie jaką powinna podjąć decyzję.

Każda z nas jest przecież inna. Mamy za sobą odmienne doświadczenia, różną psychikę. Inaczej radzimy sobie z problemami, które stawia przed nami życie. Dlatego poruszyło mnie zerwanie wieloletniego kompromisu.

Bardzo chciałabym żyć w państwie, które zamiast narzucać wybór, wspiera kobietę w dramatycznej sytuacji, gdy ta dowiaduje się o ciężkiej chorobie swojego dziecka. 

Powinna czuć się zaopiekowana i bezpieczna, bez wzgledu na to, jaką decyzję podejmie.

Nikt nie powinien zmuszać kobiety do heroizmu.

Nigdy.

To osobisty wybór każdej z nas. 

Klasa 3 - czas start

Nie wiem kiedy to minęło.

Niedawno oswajaliśmy rozpoczęcie edukacji w szkole, a tu już zdążył się rozpocząć 3 rok nauki.

W sumie czujemy się trochę nieswojo. Zoszka była w domu od marca i te ostatnie miesiące nie były łatwe. 

Brak rehabilitacji, nagłe ograniczenie relacji i bodźców, zmiana planu tygodnia to była trudna przeprawa. Na to nałożyły się problemy Jasia, które wymagały dużo czasu i wsparcia.

Wyjątkowo mocno odczuliśmy brak codziennej pomocy w tych ostatnich miesiącach oraz nawarstwione zmęczenie.

Covid bardzo dobitnie uświadomił nam jak bardzo potrzebne jest wsparcie z zewnątrz np. szkół czy placówek, żeby można było odsapnąć czy choć na chwilę oderwać głowę od potrzeb Zosi.

Dni dobre, gdy Zoszka była radosna przeplatały się z zarwanymi nocami czy histeriami trudnymi do utulenia bez możliwości zmiany otoczenia. Dawno tak bardzo nie marzyłam o domku z kawałkiem zielonego ogródka 😉

Po tych kilku miesiącach wiem, że sytuacja, w której rodzic pozostaje z dzieckiem z niepełnosprawnością non stop w domu nie jest, moim zdaniem, dobrym pomysłem. Zawsze ktoś na tym traci. Myślę, że każdy na swoj sposób potrzebuje choć trochę wolnej przestrzeni. Zoszka nie może być zdana tylko na nas. Mimo trudności, które się pojawiają, nie możemy rezygnować z proponowania Zosi rozmaitych relacji czy aktywności. 

Nie wiemy jak szkoła będzie funkcjonować w tym roku. Nie wiemy też jak Zoszka odnajdzie się po tak długiej przerwie. Pozostaje liczyć, że wszystko się ułoży, w końcu niejedną zawieruchę udało nam się już pokonać 💪😉

P.S. Wieczorami, gdy idę do Zosi przed snem, Zoszka precyzyjnie mówi mi co chce usłyszeć. Oprócz standardowych kołysanek, modlitwy, zawsze jest wyliczanka. Zoszka mówi, a ja powtarzam ku jej radości: "kochana Zosieńka, mamusi córeczka, słoneczko, mamusi serduszko. Piękna, dobra, mądra dziewczynka".

Czułe słówka na dobranoc 😊

P.S.2 Katar czmychnął. Zoszka jest już w szkole 🙂

 

Autorytet

Czas tuż po kolacji.

Franek jak co wieczór o tej porze ma przypływ kolejnej porcji energii i zaczyna dziczyć.

My z tatą standardowo: "Franek, naczynia do zmywarki i zmykaj do łazienki umyć zęby."

Franek się ociąga, na co Zosia: "W tej chwili!"

Zadziałało. Poszedł.

😂😂😂

❤❤❤

P.S. Zoszka wróciła dziś na basen po dłuższej przerwie 💪💪💪

Kierunek: dentysta

Z Franiem wszystko przebiega raz-dwa. Zawieźć, oddać do kontroli i wrócić. Koniec.

Z Zosią to cała wyprawa. Stresująca do tego. 

Czy uda się sprawić, żeby bała się jak najmniej? Czy rozgryzie wargę? Czy uda się założyć wenflon? Czy narkoza nie spowoduje powikłań? Kłębowisko orbitujących myśli w głowie.

Niedawno żar lał się z nieba, a Zoszce wypadł termin leczenia zębów, przełożony z marca, z wiadomego powodu.

Poszło sprawnie. Tym razem żaden ząb nie był usuwany, za to pani dentystka załatała 2 dziurki i stwierdzila, że Zoszka ma zadbane i zdrowe zęby. Bardzo nas to cieszy, bo faktycznie staramy się o nie dbać w domu oraz regularnie sprawdzać je w gabinecie, mimo, że nie jest to proste ani organizacyjnie ani emocjonalnie. Dzięki temu dajemy radę uniknąć rozległej próchnicy i możliwego przy tym bólu zęba. Innych dolegliwości Zoszka ma już pod dostatkiem🤦‍♀️

Przy okazji dowiedzieliśmy się skąd nasilenie płaczu i nocnych pobudek w ostatnim czasie.

Wiedzieliśmy, że przebija się stała trójka, ale okazało się, że towarzyszy jej piątka...Niech idą, czekamy z utęsknieniem na koniec wymiany mleczaków.

Dodatkowo widać, że Zosia ma diastemię, a przyczyną jest, niezauważone do tej pory, przerośnięte wędzidełko...Zdecydowanie mamy rok pod znakiem tej niewielkiej tkanki 🙈

Podcięcie wykonamy przy następnej wizycie kontrolnej. Czekają nas również wizyty u ortodonty, żeby zęby prawidłowo rosły i jak najmniej się psuły 😉

Obowiązki odhaczone. Czas na przyjemności - wakacje start 😁!

Koktajl

No i mamy wakacje. Aż trudno uwierzyć, że za nami 3,5 miesiaca bez szkół i w zasadzie w domu.

Totalnie dziki czas 😜

Snu jak na lekarstwo, Jaś nadal zbuntowany w kwestii jedzenia i funkcjonujący tak, że nijak nie jestem w stanie ogarniać z nim rehabilitacji Zoszki tak jak to robiłam z małym Franiem. Bez taty ani rusz 😉

Cel główny na teraz - przetrwać czas z niemowlakiem. Potrzeby Zoszki i Jasia są na tą chwilę trudne do pogodzenia. Jeśli do tego dorzucimy bonus w postaci Jasia ząbkującego równie ciężko jak Zosia, otrzymujemy niezły koktajl. 

Kiedyś będziemy się z wielu sytuacji śmiać, ale teraz, cóż, koncentrujemy siły na obóz przetrwania 😉

Tata niezmiennie ogarnia starszyznę odkrywając nowe trasy rowerowe. Zoszka w tym roku bardzo chętnie śmiga na wspólne wycieczki 💪🙂 

Tymczasem w domu Jaś zaczyna być coraz bardziej wszędobylski i lubi odwiedzać Zosię. Negocjacje pożyczania zabawek idą na chwilę obecną dość opornie, ale czasem Zosia pozwala Jasiowi być naprawdę blisko 🙂:

Czasem mamy ochotę wystrzelić całą trójkę w kosmos 😋 A potem wystarczy chwila i nam przechodzi. Macie podobnie 😊?

Tata

Jest, niezmiennie jest, bez względu na wszystko, a tyle już przecież burz za nami.

Bez niego wszystko by się chyba zawaliło.

Kocha i wspiera, choć czesto nie ma z nami lekko 😋

Taki wyjątkowy Egzemplarz ten nasz Tata ❤❤❤

Że to już czerwiec???

Ani się obejrzałam, gdy jasnozielone wiosenne liście na drzewach nagle zaczęły wołać "hej, lato tuż tuż", zmieniając swoją barwę na ciemną zieleń.

Powitaliśmy również jerzyki, najszybsze ptaki w locie horyzontalnym 💪💪💪, które co roku przylatują wijąc gniazda w naszych blokowych płytach i skutecznie chronią nas przed komarami ❤🙂 Lubimy je obserwować!

Dzień za dniem mija nam pod znakiem...zębów. Franek traci mleczaki, Zosi od stycznia dokucza wychodząca trójka, a Jaś zdaje się być kopią swojej siostry jeśli chodzi o wyżynanie się mleczaków. Męczy się bardzo no i cóż, my razem z nim, stąd te przestoje na blogu 😉 W najbliższych miesiącach będą raczej ekspresowe wpisy 🙂

Nadal pozostajemy blisko domu. Przyznaję, nie ogarniam przepisów dla placówek przedszkolnych i szkolnych ograniczających epidemię, utrzymywanie znacznych ograniczeń dla wizyt w przychodniach przy jednoczesnym dopuszczeniu biesiadowania na weselach, spotkań w licznych grupach. Krzywa aktywnych zachorowań w Polsce nadal rośnie. O nas raczej się nie boję, ale wolałabym uniknąć kwaratanny, żeby Zosia znowu nie miała przestoju w ćwiczeniach oraz żeby nieświadomie nie sprzedać wirusa dalej komuś, dla kogo może być niebezpieczny... Ale może to obawy na wyrost? Jak Wy się odnajdujecie w obecnej sytuacji?

Zoszka wróciła na ćwiczenia 💪💪🔥🔥🔥 2x w tygodniu Podrobot, 1x ćwiczenia, 1x masaż. Ufff. Nie wiem co by było, gdyby przerwa była dłuższa. Mam nadzieję, że uda nam się odbudować i wzmocnić te strefy, ktore się w ostatnich tygodniach znacznie osłabiły. 

Hoggy na pokładzie

Dawno temu widziałam kreskówkę, w której kółka małego autka rozjechały się na boki. Słowo daję, że tak właśnie wyobrażałam sobie koniec Zoszkowego McLarena obserwując jego tendencję do rozjeżdzania się na boki. Bałam się tylko, że stanie się to zanim nowa lekka spacerówka do nas dotrze.

Na szczęście taka wersja zdarzeń nas ominie 🙂Nowy wózek Zosi już jest! I powiem Wam, jest naprawdę bardzo dobrze.

Jasne, nie ma wózków idealnych. Wszystkie dotychczasowe wózki Zosi miały swoje wady. Przede wszystkim cenę - sporo ponad 10.000 zł. Mieliśmy również problem z niezliczoną ilością samoczynnie odkręcających się i gubiących się śrubek (Kimba 2). Trafiliśmy także na zacinający się mechanizm przy składaniu i rozkładaniu (Rodeo). Wózki stabilne, ale bardzo ciężkie. Ale żeby nie było, miały także swoje plusy 🙂

Z dopasowaniem wózków dla osób z niepełnosprawnością jest tak, że przymiarka to absolutny must have. Na to powinna nakładać się profesjonalna porada osoby sprzedającej (a z tym bywa bardzo różnie). Niestety nie ma możliwości wypożyczenia wózka na kilka dni oraz przetestowania jego rozwiązań i sprawdzenia czy jest odpowiedni dla danej osoby. Różne braki czy niedopasowania lubią wychodzić po dłuższym czasie użytkowania. Część problemów można rozwiązać, ale niestety nie wszystkie. Przy obecnych cenach wózki powinny być ultralekkie i niemal bezawaryjne, a tak nie jest. Często sprzęt wątpliwej jakości kosztuje krocie. Dlatego dużo czasu zajmuje nam znalezienie czegoś możliwie najlepiej dopasowanego i za jak najbardziej rozsądną cenę.

Obecny wózek Hoggy wydaje się naprawdę sensowny. Jest lekki, bardzo łatwo się nim manewruje, gdy jest dociążony. Po złożeniu jest stosunkowo mały i zgrabny, co ułatwia podnoszenie go i zapakowanie choćby do bagażnika. To lubią nasze kregosłupy 😉W ramach wyposażenia dokupiliśmy stolik, pasy odwodzące oraz daszek, który jest niezbędny, gdy praży słońce. Zoszka niezmiennie akceptuje czapkę tylko zimą. Niestety brakuje w nim pelot stabilizujących tułów, ale dla lekkiej spacerówki to raczej standard. Na szczęście szerokość wózka została tak dobrana, że na ten moment Zosia nie osuwa się na boki. Na spacerze okazało się też, że Zoszka siedząc na wózku często zgina tułów w stronę kolan. Brak rehabilitacji osłabia mięśnie, co ma kiepskie konsekwencje 😔 Mam nadzieję, że powrót do ćwiczeń wzmocni Zosię na tyle, że znowu zacznie siedzieć stabilnie. Awaryjnie zawsze możemy dokupić specjalne pasy stabilizujące, ale póki co chcemy dać szansę mięśniom, żeby wróciły do dawnej formy 💪

Mam nadzieję, że Hoggy okaże się solidny i trwały. Na ten moment zapowiada się bardzo obiecująco.

Całość kosztowała 9000 zł, z czego 3000 zł było w ramach dofinansowania z NFZ. Reszta to 1% 😘

Z całego serca dziękujemy Wam za to, że sprawna wymiana wózka była możliwa ❤❤❤

Czasem słońce czasem deszcz

Nie wiem kiedy minęły ostatnie dwa tygodnie.

Zawitał Maj, nie wierzę!

Trudny był ten ostatni czas. Zmęczył nie tyle fizycznie, co psychicznie. 

Jaś z odruchem wymiotnym przy jedzeniu i dziesiątkami pobudek w nocy.

Zoszka z autoagresją i częstym płaczem. Franek stękająco-marudzący.

A tu żadnego dilera melisy na horyzoncie 😉

Jak żyć 😋?

Zoszka bardzo potrzebuje naszej obecności, ale na wyłączność. Zazwyczaj nie chce z nami wszystkimi przebywać w dużym pokoju, ale potrzebuje, żeby ktoś przy niej był. I tu często pojawia się problem, bo nie da się zapewnić tego przez lwią część dnia. 

Bardzo tęsknię za czasem, gdy Zosia sama potrafiła do nas przyjść. Dawno już tego nie było. Nie tracę jednak nadziei, że to co jest pięknym wspomnieniem w mojej głowie, jeszcze kiedyś wróci 🙂

Niby takie oczywiste - wspólne przebywanie, a jednak nie zawsze jest możliwe. Bardzo doceniam, gdy namiastki normalności zakradają się do naszej codzienności. Wspólny posiłek, chwile u Zosi w pokoju czy po prostu dzień bez krzyku i histerii. No i wieczory. Moment, w którym Zosia woła "mama", ja przychodzę i siedzimy sobie we dwie. Wokół wirują gwiazdy z projektora. Śpiewamy, tulimy się. Ostatnio Zoszka głaszcze mnie, gdy kładę głowę na jej nogach ❤

*****

W ostatnich tygodniach pisałam do polityków oraz rozmaitych fundacji z prośbą o nagłośnienie problemu braku rehabilitacji. Na szczęście rząd w końcu poluzował restrykcje i najprawdopodobniej Zosia wróci na ćwiczenia, stosując się do wytycznych epidemiologicznych, 9.05. Oby - Zosi plecy krzywią się coraz bardziej i ponownie Zosia nie jest w stanie iść prowadzona za ręce...Jak tylko będzie to możliwe - pełna mobilizacja 💪💪💪🔥🔥🔥😉

*****

W przyszłym tygodniu dotrze do nas nowy wózek- parasolka Zoszki 🙂 Całe szczęście, bo ten aktualny już się rozjeżdża... Przy apetycie Zosi mocniejsza konstrukcja jest wskazana 😉